Zo enthousiast als ik vier jaar geleden begon als Statenlid, zo enthousiast vertrek ik nu. Nog voordat ik geïnstalleerd was als Statenlid stelde ik schriftelijke vragen. Over de achterblijvende realisatie van windenergie in Utrecht. Ergens onderweg verloor ik dat enthousiasme.
Zal ik het provinciale bestuur missen? Nee, om eerlijk te zijn niet. Het voelt als een opluchting dat ik klaar ben met ellenlange vergaderingen en dikke dossiers, maar vooral met de vraag wat ik in vier jaar provinciale politiek nu eigenlijk heb bereikt? Mijn opvolgster Anne-Marie Mineur vindt dat ik mezelf daarmee tekort doe, dat we als SP-fractie best wat successen hebben behaald, maar toch. Ik vond het erg moeizaam.
In dezelfde periode ben ik actief geweest bij allerlei andere organisaties. En als ik daaraan denk, voel ik meteen het verschil. De politiek is strijd, discussies waarin niemand elkaar overtuigt, concurrentie, voor je eigen succes gaan. Elders draaide het om enthousiasme, elkaar inspireren, helpen, samenwerken, met elkaar mooie dingen doen! Ik kreeg daar ontzettend veel energie van, bijna het spiegelbeeld van mijn gevoel bij de provinciale politiek.
Kan de politiek daar niet wat van leren? Ook al hebben allemaal onze eigen idealen, die niet altijd samengaan, en vertegenwoordigen we achterbannen met vaak verschillende belangen. Dan nog moet het toch mogelijk zijn om wat vaker over de muur van je eigen fractie of coalitie te kijken en met elkaar mooie dingen te doen.
Volgens mij begint het met het vertrouwen dat mensen die volksvertegenwoordiger willen zijn, allereerst de publieke zaak willen dienen. Dat hebben dus alle Statenleden met elkaar gemeen. Ook al kost het me moeite, dat geldt voor alle partijen, hoe grondig ik het ook met sommigen oneens ben.
En het begint bij kwetsbaarheid. In het klein: durven toe te geven dat je iets niet weet of snapt. Of groter: je ongelijk erkennen als een ander je aan het twijfelen brengt.
Als je basis vertrouwen is in plaats van wantrouwen, en kwetsbaarheid in plaats van koppigheid, dan kan hopelijk de samenwerking tussen Statenleden, tussen fracties, tussen coalitie en oppositie ook vruchtbaarder worden.
Ik geef direct toe dat ik daar zelf meer aan had kunnen doen. Dat hoop ik een beetje goed te maken met deze bijdrage. En misschien is het naïef dat ik na vier jaar politiek deze hoop koester, maar toch wens ik de nieuwe Provinciale Staten heel veel enthousiasme, kwestbaarheid en vertrouwen in elkaar toe.
Ongeveer dezelfde tekst sprak ik gisteren uit bij de afscheidsvergadering van de Provinciale Staten van Utrecht 2007 – 2011.
Freek op Facebook
Freek op Twitter