Neem Tjeerd Talsma, gedeputeerde van Noord Holland. Vraag hem of hij zojuist goedkeuring heeft gegeven aan de eerste megastal van Noord Holland, dan zegt hij:

Nee, want in de eerste plaats heeft iedereen een ander idee over megastallen, dus dat heeft al niet zo erg veel zin, om daarover te praten. Daar heeft ieder z’n eigen definitie voor.

Leg je hem voor dat het bedrijf met 4,5 hectare en 750 melkkoeien drie keer zo groot is als de norm voor een megastal, dan is het:

Nou het gaat niet om megastal ja of nee. […] Als we het over megastallen hebben, dan hebben we het echt over intensieve veehouderij en dan in gigantische aantallen. Nou, daar hebben we het hier niet over en daar hadden we ook ongetwijfeld geen toestemming voor verleend.

En tot slot de controlevraag: blijft de provincie tegen megastallen?

Nou, we gebruiken het woord megastallen niet, want het is een te zwaar beladen begrip.

Bij nader inzien ben ik het met z’n eerste opmerking van harte eens. Het heeft totaal geen zin hierover te praten. Ze zijn te goed. Die bestuurders. In zand in je ogen strooien, zodat je er geen bal meer van begrijpt.

Het wordt weer hoog tijd voor een postercampagne om het vertrouwen in de politiek op te krikken…

PS: hier het hele video-interview. Met complimenten voor de interviewer

Zal ik het provinciale bestuur missen? Nee, om eerlijk te zijn niet. Het voelt als een opluchting dat ik klaar ben met ellenlange vergaderingen en dikke dossiers, maar vooral met de vraag wat ik in vier jaar provinciale politiek nu eigenlijk heb bereikt? Mijn opvolgster Anne-Marie Mineur vindt dat ik mezelf daarmee tekort doe, dat we als SP-fractie best wat successen hebben behaald, maar toch. Ik vond het erg moeizaam.

In dezelfde periode ben ik actief geweest bij allerlei andere organisaties. En als ik daaraan denk, voel ik meteen het verschil. De politiek is strijd, discussies waarin niemand elkaar overtuigt, concurrentie, voor je eigen succes gaan. Elders draaide het om enthousiasme, elkaar inspireren, helpen, samenwerken, met elkaar mooie dingen doen! Ik kreeg daar ontzettend veel energie van, bijna het spiegelbeeld van mijn gevoel bij de provinciale politiek.

Kan de politiek daar niet wat van leren? Ook al hebben allemaal onze eigen idealen, die niet altijd samengaan, en vertegenwoordigen we achterbannen met vaak verschillende belangen. Dan nog moet het toch mogelijk zijn om wat vaker over de muur van je eigen fractie of coalitie te kijken en met elkaar mooie dingen te doen.

Volgens mij begint het met het vertrouwen dat mensen die volksvertegenwoordiger willen zijn, allereerst de publieke zaak willen dienen. Dat hebben dus alle Statenleden met elkaar gemeen. Ook al kost het me moeite, dat geldt voor alle partijen, hoe grondig ik het ook met sommigen oneens ben.

En het begint bij kwetsbaarheid. In het klein: durven toe te geven dat je iets niet weet of snapt. Of groter: je ongelijk erkennen als een ander je aan het twijfelen brengt.

Als je basis vertrouwen is in plaats van wantrouwen, en kwetsbaarheid in plaats van koppigheid, dan kan hopelijk de samenwerking tussen Statenleden, tussen fracties, tussen coalitie en oppositie ook vruchtbaarder worden.

Ik geef direct toe dat ik daar zelf meer aan had kunnen doen. Dat hoop ik een beetje goed te maken met deze bijdrage. En misschien is het naïef dat ik na vier jaar politiek deze hoop koester, maar toch wens ik de nieuwe Provinciale Staten heel veel enthousiasme, kwestbaarheid en vertrouwen in elkaar toe.

Maar hoeveel geduld kunnen we ons nog veroorloven, wachtend op serieuze klimaatwetgeving van de VS, terwijl de klimaatcatastrofe in de wereld  -met name het zuidelijk halfrond- losbarst? En is niet alle hoop verloren op serieuze klimaatwetgeving als de Republikeinen dinsdag het Huis van Afgevaardigden terugveroveren?

Ik geloof inmiddels dat een stelletje rechtsradicale zeloten, onder de naam Tea-party, een grotere bedreiging voor de wereldvrede vormen dan gewelddadige moslimfundi’s of de geflipte, paranoïde presidenten van Iran en Noord-Korea.

Waarom? Ze zijn als de rattenvanger van Hamelen. Dankzij hun valse leugens gelooft een groot deel van de Amerikanen dat Obama moslim is (zo’n 18 procent), dat Obama niet in de VS geboren is (27%) en dat hij -hou je vast- de antichrist is (14 procent)!

Ze slagen erin om de Republikeinse partij te gijzelen met hun onzin, maar het ergste is nog dat mede dankzij Tea-partiers de Republikeinen grote kans maken dinsdag de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden terug te veroveren. De kans is groot dat er dan vrijwel geen wet van Obama meer wordt aangenomen.

— Lees verder onder de foto

Als je denkt dat die Tea-party voortkomt uit spontane woede-uitbarstingen van rancuneuze burgers, dan ken je maar het halve verhaal. Het eerste wat de Republikeinen zullen doen als ze kans krijgen is het terugdraaien van Obama’s grootste hervormingen, van de gezondheidszorg en van de financiële regulering.

Rara, hoe komt dat? Nou, omdat zorgverzekeraars en miljardairs de volksmennerij bekostigen! Cirkeltje rond. De Tea-party is het verzet van de mensen die het onverteerbaar vinden dat ze in het algemeen belang iets van hun rijkdom en macht moeten inleveren.

Goed. Misschien ga ik hier en daar wat kort door de bocht, ik schrijf dit stukje in een opwelling na het lezen van “Obama paranoia” in Vrij Nederland, maar waar ik bloedserieus over ben is de vraag hoe lang we de VS kunnen blijven beschouwen als bevriende natie, als het land de wereld zo in gevaar blijft brengen met hun klimaatpolitiek.

Ondanks deze opmerking die me een beetje dwars zat ging ik ijverig aan de slag met meditatie-oefeningen. Tien uur per dag. Oefeningen om de geest te scherpen.

Dag vier was Vipassana-dag. Het echte werk ging beginnen. En dat was meteen behoorlijk schrikken. In de eerste oefening -waarbij we elke gewaarwording van het lichaam, grof of subtiel, moesten observeren door ons lichaam te ‘scannen’ van het puntje van ons hoofd tot de toppen van onze tenen- ging ik zo grondig te werk dat ik al bijna was flauwgevallen voordat ik aan het laatste been begon. Ik kreeg het ontzettend heet, begon heftig te zweten en voelde over mijn hele lijf tintelingen. Ik heb een paar minuten met m’n hoofd tussen mijn benen gezeten om bij bewustzijn te blijven.

Ik had veel verwacht, maar niet dat het ook fysiek zo heftig zou zijn. Maar goed. De keren daarna ging het prima, soms hield ik even in en haalde een paar keer diep adem. Ik ging ijverig door.

Het was die ellende, waar ik volgens de guru in leefde, die mijn ijver en motivatie toch steeds meer ging ondermijnen. In de avondlezing op dag vier had hij het over de ellende die voortkwam uit alle vormen van negativiteit, pijn, afkeer. Dus boos worden konden we maar beter afleren. Lijdt alleen maar tot ellende.

En ook prettige gewaarwordingen leiden tot ellende. Want -aldus de guru- als je eenmaal iets prettig vindt ga je er naar verlangen, en dan ga je je vastklampen aan dat verlangen en dan kom je uiteindelijk weer in diepe ellende terecht. “Waar ben ik in vredesnaam beland!” dacht ik om de paar minuten, tijdens die lezing.

Nu had ik natuurlijk de filosofie kunnen negeren, ware het niet dat theorie en praktijk nauw met elkaar verbonden zijn. Die oefening waarvan ik bijna flauwviel is bedoeld om de gelijkmoedigheid van de geest te trainen. Oftewel, dat je noch negatieve noch positieve patronen ontwikkelt jegens vervelende of prettige gewaarwordingen. In normaal Nederlands, je leert je geest neutraal te reageren op zowel pijn als genot. Laat ik ervan zeggen dat dat allemaal niet best was voor mijn motivatie.

De druppel kwam eigenlijk gisteravond tijdens de zesde lezing. Daarin vertelde de guru over een rijke man die graag de armen hielp met zijn geld. Hij gaf ze eten, drinken, kleding. Maar voor het pad van de Dhamma is de intentie belangrijker dan de handeling, en de intentie van de giften van de man waren egoïstisch. Hij was uit op aanzien en bewondering.

Nadat de rijke man was onderwezen in Vipassana en verlichting had gevonden, besefte hij dat het niet om zijn ego, maar om onbaatzuchtige goedheid moest gaan. En omdat eten en drinken opraken en kleding slijt of stukgaat, besloot hij dat hij de armen beter iets kon geven waar ze permanent wat aan hadden: de mogelijkheid om ook Vipassana te leren, zodat ze zichzelf vrij konden maken van lijden.

En zoiets moet je echt niet bij een socialist proberen. Uit respect voor mijn medestudenten hield ik me in, maar van binnen ontplofte ik. Werd hier gesuggereerd dat je de ellende in de wereld beter met meditatiecursusjes kunt oplossen, dan door mensen met honger te eten te geven?!

Helaas, ik kon het de guru niet vragen. En ik zag er ook geen heil in om het hier in een vijfminutengesprekje met mijn leraar over te hebben. De volgende ochtend ben ik nog met frisse tegenzin vanaf half vijf gaan mediteren, maar de lol was eraf. Toen de guru bij de instructie van de groepsmeditatie ook nog een of ander bizar verband legde tussen ervaringen tussen studenten delen en diepe ellende veroorzaken was ik er echt klaar mee.

En zo eindigde dus mijn tiendaagse retraite. Na zeven dagen. En met veel genoegen blijf ik lekker doorgaan met verlangen, hunkeren, hechten, pijnlijden, boos worden, en alle andere emoties die het leven het leven maken. Dan maar geen Verlichting.